Χρήστος Δημόπουλος, Η μάσκα του βασιλιά

Εικονογράφηση: Σάντρα Ελευθερίου, Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2016

 

Οι οπαδοί της τηλεοπτικής εκπομπής Ουράνιο Τόξο θυμάστε, φαντάζομαι, τον Ήπιο Θερμοκήπιο. Ο συμπαθής καθηγητής και οι δυο φίλοι του, Λόγιος Λεξιλόγιος και Ίδιος Εγχειρίδιος, συνταξιούχοι πια, έχουν ιδρύσει τη Λέσχη Συνταξιούχων Εξερευνητών. Ωστόσο ο νεότερος από τους τρεις Ήπιος Θερμοκήπιος παραμένει και μάχιμος και μαχητικός και μας υπόσχεται κάμποσες χορταστικές περιπέτειες, η πρώτη από τις οποίες κυκλοφορεί ήδη με τον τίτλο Η μάσκα του βασιλιά. 

Η πλοκή, με δυο λόγια, έχει ως εξής: Ο καθηγητής Ήπιος Θερμοκήπιος καλείται να λύσει έναν γρίφο που θα τον οδηγήσει, παρέα με τα δυο του εγγόνια, τον μεθοδικό Ορέστη και την αθλητική Αθηνά, αρχικά στις Μυκήνες και κατόπιν στο μακρινό Περού, και συγκεκριμένα στο μυστηριακό Μάτσου Πίτσου, όπου θα πρέπει, εκτός από τις πρακτικές δυσκολίες, να αντιμετωπίσει και τον παμπόνηρο Σκοτσέζο Ντάνκαν ΜακΝτούγκαλ… Μια καλοστημένη περιπέτεια που, εκτός από την απαραίτητη δράση και την ικανή δόση μυστηρίου, περιέχει και κάμποσες πληροφορίες ιστορικού, γεωγραφικού, γλωσσικού και λαογραφικού περιεχομένου, που θα αφομοιωθούν ευχάριστα από τα παιδιά. Έξυπνο το εύρημα της σύνδεσης δυο τόσο μακρινών μεταξύ τους πολιτισμών, καθώς και η σύμπραξη και συνεργασία παιδιών και παππού – αφού η παρουσία των πρώτων επιτρέπει την ταύτιση του παιδιού αναγνώστη μαζί τους, ενώ η ύπαρξη του δεύτερου καθιστά την ιστορία περισσότερο πειστική.

Εξαιρετική η εικονογράφηση της Σάντρας Ελευθερίου, που πλάθει εκπληκτικούς και ιδιαίτερα εκφραστικούς χαρακτήρες – αξέχαστοι θα μου μείνουν ο καθηγητής Θερμοκήπιος, που εμένα μου θύμισε κάτι από Σον Κόννερυ σε ρόλο μπαμπά Ιντιάνα Τζόουνς, καθώς και ο παμπόνηρος κι ολοστρόγγυλος Ντάνκαν ΜακΝτούγκαλ. Εύστοχη και η επιλογή της να ενσωματώσει στις εικόνες της φωτογραφικά στοιχεία από τα μνημεία που επισκέπτονται οι ήρωες, «ξεναγώντας» νοερά τους μικρούς αναγνώστες σε αυτά.

Μια περιπέτεια για παιδιά που ξεφεύγει από τα ασφυκτικά ελληνοκεντρικά πλαίσια, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την αξία της πολιτιστικής ταυτότητας και κληρονομιάς κάθε λαού και την ανάγκη της διατήρησης και του σεβασμού της.

Αργυρώ Μουντάκη, Το Υπναρούδι και η Ελεάννα σε φανταστικές περιπέτειες

Εικονογράφηση: Βαγγέλης Ελευθερίου, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013 (από 6 ετών)

 

 

Αν ο παλιός καλός μας γνώριμος Quentin Gréban επιλέγει ένα κάπως ανοικονόμητο μαμούθ για ζωάκι της μικρής του ηρωίδας (εδώ), η Αργυρώ Μουντάκη στο βιβλίο της Το Υπναρούδι και η Ελεάννα σε φανταστικές περιπέτειες κινείται στο άλλο άκρο, δίνοντας στους μικρούς αναγνώστες της μια εντελώς μινιμαλιστική εκδοχή του όρου «κατοικίδιο». Η δική της ηρωίδα, βλέπετε, η μικρή Ελεάννα, διαθέτει ζωάκι τσέπης – ένα μυρμηγκάκι ονόματι Υπναρούδι, το οποίο διαμένει σε σπιρτόκουτο και η ιδιοκτήτριά του έχει την ευχέρεια να το κουβαλάει όπου της κάνει κέφι. Αποτέλεσμα μια σειρά από περιπέτειες, που περιγράφονται στις τρεις ιστορίες οι οποίες απαρτίζουν το βιβλίο, και καταγράφουν την καθημερινότητα και τα –κάποτε δραματικά– απρόοπτα της ζωής των δυο φίλων και των αγαπημένων τους.

Ενδιαφέρουσα απόπειρα αφηγηματικής συνύπαρξης δυο διαφορετικών κόσμων –του μεγάκοσμου των ανθρώπων και του μικρόκοσμου των μυρμηγκιών– όπως αυτή μπορεί να επιτευχθεί με όχημα την παιδική φαντασία. Αφήγηση αβίαστη, που ζουμάρει σε καθημερινές στιγμές, κάποτε αδιόρατες όσο ένα τοσοδά μυρμηγκάκι, μεγεθυσμένες ωστόσο μέσα από τον φακό των παιδικών ματιών, αλλά και ικανές να χωρέσουν τη ζεστασιά, την ανεμελιά αλλά και τα βάσανα της παιδικής φιλίας, οικολογικές ευαισθησίες, οικογενειακές δυσκολίες, σχολικές χαρές και μικροπροβλήματα. Με το μικρούλι Υπναρούδι πανταχού παρόν, να υπογραμμίζει με την παρουσία του την τεράστια αξία που έχουν τα μικρά και φαινομενικά ασήμαντα για την παιδική ψυχοσύνθεση.  

Ένα χαριτωμένο βιβλίο, που πάντως ενδέχεται να σας δημιουργήσει κάποια προβληματάκια, αφού, μετά το πέρας της ανάγνωσής του, δε θα υπάρξει μυρμηγκοφωλιά πάνω απ’ την οποία να μη σας σύρει το βλαστάρι σας σε αναζήτηση νέου κατοικίδιου. Μικρό το κακό βεβαίως, αφού ένα τοσοδά μυρμηγκάκι μες στο σπιτικό σας φαντάζει –εκ πρώτης τουλάχιστον όψεως– πολύ προτιμότερο από ένα πελώριο μαμούθ. Ή μήπως όχι;