Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Βασίλης Κουτσιαρής, Λύκε, λύκε, είσαι εδώ;



Εικονογράφηση Αιμιλία Κονταίου, Ελληνοεκδοτική, Αθήνα 2016  



Ο ήρωας της ιστορίας, το γουρουνάκι, από τα μικρά παιδιά του σχολείου, υφίσταται συστηματικά εκφοβισμό από τα μεγαλύτερα παιδιά – τους λύκους. Φορτωμένος φόβους, που εκδηλώνονται με ψυχοσωματικά συμπτώματα, ενδίδει διαρκώς στις απειλές και στις απαιτήσεις των μεγάλων και σιωπά. Το σχολείο έχει γίνει κόλαση, ο φόβος δεύτερη φύση. Αλλά δεν είναι ο μόνος που τρέμει τα μεγαλύτερα παιδιά. Είναι και τα άλλα μικρά παιδιά του σχολείου, το ποντικάκι, η κοτούλα. Άραγε είναι τόσο δυσεπίλυτο το πρόβλημά τους; Τόσο ανίκητοι οι λύκοι; 

Η λύση που τελικά επιλέγει ο ήρωας είναι τόσο αυτονόητα απλή ώστε κάθεσαι και αναρωτιέσαι γιατί δεν την είχε σκεφτεί τόσον καιρό. Κι όμως, η σχολική πραγματικότητα και η εμπειρία πολλών από μας ως γονιών αποδεικνύει ότι στον σχολικό εκφοβισμό το ζητούμενο είναι να πειστεί το παιδί να μιλήσει και να δει τον γονιό και τον δάσκαλο ως σύμμαχο.

Ο Βασίλης Κουτσιαρής μιλά σε πρώτο πρόσωπο, ταυτιζόμενος με την ανάστατη ψυχολογία του ήρωά του. Παρακολουθούμε από πρώτο χέρι την αγωνιώδη προσπάθεια του παιδιού να χαλιναγωγήσει τον φόβο του, την απελπισία του απέναντι σε αυτό που μοιάζει αναπόδραστο, τον σιωπηλό εφιάλτη που ζει. Η επιλογή να δοθούν ονόματα ζώων στον πρωταγωνιστή και στους φίλους και αντιπάλους του μεταφέρει αυτομάτως το παιδί αναγνώστη στον κόσμο του παραμυθιού, επιτρέποντάς του να ταυτιστεί με τον αδύναμο, πλην συνήθως νικητή της υπόθεσης. Μια ανάλογη λογική ακολουθεί και η ατμοσφαιρική εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου, που συνομιλεί εξαιρετικά με το κείμενο.


Όσο για τη φράση-κλειδί του τίτλου, εμπνευσμένη από ένα παιδικό τραγούδι, καταλήγει, μέσα από την ανοιχτή πρόκληση που εκφράζει, να λειτουργήσει ως ξόρκι απέναντι στον φόβο, συνιστώντας ένα ωραίο εύρημα. 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου